Crypto at Arkitektura: Mga Gusaling Pinondohan ng mga Token

Ang median na presyo ng isang bahay sa U.S. ngayon ay humigit-kumulang pitong beses ng median na kita ng sambahayan. Ito ay tatlong beses lamang 40 taon na ang nakalilipas. Ang matematika sa pagbili ng bahay ay unti-unting naging halos hindi na makilala ng isang buong henerasyon ngayon, at ang nawasak na arithmetic na ito ay naglalabas ng ilang desperadong tugon na alam na alam ng sinumang nasa kanilang edad 20s at 30s. Kukuwentahin ng mag-asawang kabataan ang mga numero, maiisip na imposible ito, at magpapasyang maghintay na lamang. Ang paghihintay ay aabutin ng ilang taon. Ang mga taon ay aabutin ng ilang dekada. Tatanggapin na lang nila ang katotohanang hindi nila kailanman maaangkin ang tinitirhan nila, at magagawa ng landlord na magtaas ng upa nang mas mabilis pa kaysa sa implasyon, hangga't pinapayagan ito ng lokal na merkado, at ang anumang naipong naipiga nila sa kanilang mga badyet ay napupunta sa ibang mga bagay sa halip na sa pagkamit ng isang asset na maiiwan nila sa kanilang mga anak. Ito ang kwento ng pabahay ng isang buong henerasyon sa karamihan ng mauunlad na bansa at, sa karamihan ng mga kaso, ang mga taong nasa likod nito ay hindi na hihingi ng paumanhin para rito.

Ang mga sanhi ay politikal, ekonomiko, at pantao ayon sa pagkakasunod-sunod ng kahalagahan. Ang arkitektura ay kabilang sa isang mas bihirang kategorya na umiiral sa gitna ng tatlong larangang ito. Lahat ng mga gusaling umiiral ay umiiral dahil may nagbayad para sa mga ito, at naaprubahan lamang ang mga ito dahil may nagpasya na kapaki-pakinabang ang presensya ng mga ito batay sa mga konsiderasyong kadalasang walang kinalaman sa kung ano ang nangyayari sa loob — saanman sila itayo at anuman ang presyong nakakabit nang walang anumang seryosong opinyon mula sa mga taong talagang titira doon. Ang mga taong madalas mag-isip nang pinakamaigi tungkol sa kung bakit ganoon ang mga gusali ay karaniwang walang pag-aari nito. Gayunpaman, sinimulan na ng crypto na lapatan ng lunas ang problemang ito; bagama't sa napakaliit at tahimik na paraan. Ang mga tao ay nagsisimula nang magkaroon ng hindi karaniwang mga opsyon. Ang pagbabagong ito ay hindi pa rebolusyonaryo — sa ngayon. Ito ay sapat na totoo upang maging karapat-dapat pag-usapan, ngunit nang walang karaniwang labis na pagmamalabis.

Kabaliwan sa Median

Karamihan sa dahilan kung bakit naging mahal ang pabahay sa Amerika ay walang kaugnayan sa pagtatayo. Naging mas mahal ang mga hilaw na materyales, ngunit hindi pitong beses na mas mahal. Tumaas ang halaga ng paggawa, ngunit hindi pitong ulit. Ang presyo mismo ng lupa, ang presyo ng pagkuha ng permit para magtayo sa lupang iyon, ang halaga ng insurance laban sa mga kaganapan sa panahon na dating bihira, at ang halaga ng kapital upang bayaran ang lahat ng ito sa ilalim ng mga kondisyong pinansyal na hindi maaaring umiral noon ay tumaas nang humigit-kumulang sa ganoong salik. Sa karamihan ng mga kaso, ang mismong pisikal na pasilidad ang hindi gaanong magastos na bahagi ng buong proseso.

Idagdag pa ang ilang dekada ng batas sa zoning na epektibong nagbawal sa pagtatayo ng uri ng pabahay na talagang kayang bayaran ng mga tao. Ang single-family-only zoning, na produkto ng USA at iniluwas ng Amerika sa mga suburb nito, ay ginawang ilegal ang mga apartment sa malaking bahagi ng residential land mass ng bansa. Hindi ito aksidente. Yaong mga nagmamay-ari na ng mga single-family house ay paulit-ulit na bumoto laban sa anumang pagbabago sa zoning na magbibigay-daan sa mas siksik na development sa malapit. Dahil dito, nagkaroon sila ng pinansyal na insentibo upang panatilihing mababa ang supply. Ipinaglaban nila ang interes na iyon sa anumang pampulitikang paraan na magagawa nila. Nananatili ang limitasyong ito.

Ang siklong iyon ay nauulit sa ibang mga bansa na may iba't ibang detalye ngunit pareho ang pangunahing ritmo. Kasisimula pa lang muli ng London na kontrolin ang sistema ng pagpaplano nito: naging napakabagal ng takbo ng pagtatayo. Sumirit ang mga presyo nang labis para sa isang henerasyon dahil sa foreign-buyer market sa Vancouver. Ang negative-gearing tax incentive ng Sydney ay ginawang leveraged retirement product ang pabahay. Kabaligtaran naman ang nangyayari sa Tokyo, kung saan ang zoning at regulatory framework nito ay nakakagulat na liberal ngunit nagbubunga ng mas maraming pabahay, mas mababang presyo, at mas kaunting drama — na karamihan ay pinag-aaralan ng mga urban planner na nagnanais na malaman kung "bakit" naging eksepsiyon ang mga kondisyong ito. Ang bawat merkado ay inayos batay sa mga pampulitikang desisyon na ginawa matagal na ang nakalipas, at ang bawat merkado ay may sariling grupo ng mga nakikinabang na lalaban sa anumang pagbabagong maglalagay sa alanganin sa kanilang sitwasyon. Ang limitasyong ito ang kailangang galawan ng mga arkitekto ng gusali. Hindi sila ang nagtatakda nito. Hindi sila bumoboto rito. Ang mga gusaling kanilang idinidisenyo ay kung ano man lamang ang nakalampas sa pampulitikang pagsubok — hindi naman kailangang kung ano ang talagang nais nilang itayo.

Sino ang Nagpapasya Kung Ano ang Maitatayo

Tulad ng bawat malaking gusali, lumalabas ito mula sa marangyang balot ng pampublikong proseso ngunit tinatapos sa pamamagitan ng masalimuot na trabaho ng negosasyon sa pagkuha ng upa. Ang developer ay nag-aaplay para sa mga permit. Ang planning commission ay nagdaraos ng mga pagdinig. Tututol ang mga kapitbahay. Ang mga miyembro ng lokal na pamahalaan ay humihingi ng mga konsesyon bilang kapalit ng suporta. Inaayos ng arkitekto ang disenyo. Nais ng community board na magbayad ang developer para sa isang parke, pagpapaganda ng paaralan, nakalaang abot-kayang pabahay, komisyon para sa pampublikong sining, o kumbinasyon ng mga ito. Isa-isa, ang bawat isa sa mga ito ay maaaring ganap na makatwiran. Ngunit kapag pinagsama-sama, pinapahaba ng mga ito ang timeline at nagdaragdag ng milyun-milyon sa bayarin, na direktang babayaran ng mamimili o uupa sa anumang aktwal na maitayo.

Ang mga politiko ay nagkaroon ng kaparehong motibasyon sa bagay na ito. Sa karamihan (ngunit hindi lahat!) ng mga lungsod sa Amerika, ang industriya ng konstruksiyon at mga kaalyado nito — mga interes sa real estate at mga unyon na nagtatrabaho para sa kanila — ay nagbibigay ng malaking kontribusyon sa mga kampanya ng mga lokal na halal na opisyal. Kung masyadong maraming proyekto ang haharangin ng isang miyembro ng konseho, mawawalan sila ng suporta ng mga nag-aambag. Bumoto para maalis sa pwesto ang napakaraming miyembro ng konseho. Ang tamang estratehiya ay ang kumuha ng pinakamaraming konsesyon hangga't maaari habang nag-aapruba ng mas kaunting mga proyekto kaysa sa nais ng mga nasasakupan — ang sitwasyong umiiral sa malalaking lungsod sa Amerika sa bawat dekada. Ilan sa mga pinakamamahal na lungsod sa loob ng kontinente ay may mga partikular na kasaysayan ng kaso kung saan ang mga indibidwal sa konseho ay sinampahan ng kaso dahil sa pagtanggap ng mga agarang suhol kapalit ng pag-apruba ng permit. Ang mga kasong nagreresulta sa pagsasampa ng mga sakdal ay ang pinakakikitang bahagi lamang ng isang mas malaking pattern.

Ang mga nangungupahan — na siyang higit na apektado ng supply ng pabahay — ay hindi bumoboto sa mga lokal na halalan nang kasing dalas ng mga may-ari ng bahay. Mas madalas silang lumipat. Mas kaunti ang pakialam nila sa mga lokal na halalan. At, hindi sila sumisipot sa mga pagdinig sa pagpaplano kung saan ginagawa ang mga desisyon. Humahantong ito sa isang sitwasyon kung saan ang mga taong higit na makikinabang sa bagong pabahay ay sistematikong kulang sa representasyon at ang mga taong nakikinabang sa pagharang sa bagong pabahay ay labis ang representasyon sa prosesong politikal. Hindi ito isang sabwatan. Ito ang malinaw na resulta kung sino ang may oras at insentibo upang magpakita. Sinumang nakatiis sa isang pulong ng community board sa anumang malaking lungsod sa Amerika sa nakalipas na halos 20 taon ay nakakita sa takbo nito nang dahan-dahan: isang dosenang retiradong may-ari ng bahay na nagsasalita laban sa isang iminumungkahing gusali habang ang libo-libong magiging nangungupahan sana roon ay nasa trabaho, nasa paaralan, o nasa ibang kontinente.

Ang sistemang ito, sa kabilang banda, ay lumilikha ng arkitekto: isang bagay na parang isang lisensyadong kontratista. Idinidisenyo lamang nila kung ano ang kailangan nilang idisenyo. Binabago nila ang kanilang mga disenyo upang pasayahin ang iba't ibang stakeholder. Inilalagay nila ang kanilang pangalan sa resulta. Ang romantikong imahe ng arkitekto bilang nag-iisang visionary, tulad ng chef bilang nag-iisang auteur na ginawang bayani ng katanyagan at paglaganap ng indibidwal na pagpapahayag, ay halos kathang-isip lamang maliban sa isang maliit na uri ng mga tanyag na practitioner. Ang malungkot na katotohanan ay maraming arkitekto ang nagpapalipas ng kanilang buhay sa pagtatrabaho sa loob ng mga limitasyon ng mga pampulitika at pinansyal na istruktura na iniaalok sa kanila ng kanilang mga lungsod, at ang mga istrukturang iyon ay bihirang magpahintulot ng anumang kawili-wili. Ang mahusay na bagong tapos sa arkitektura na nag-isip sa kanilang sarili na magdidisenyo ng susunod na dakilang civic landmark ay natututo, sa loob lamang ng ilang taon, na sila ay halos nagdo-draft lamang ng mga pagbabago sa parehong hugis-parihabang mid-rise na nakontrata ang kanilang kumpanya na ulitin sa kalahating dosenang iba't ibang lokasyon.

Mga Taong Nagmamay-ari Na at Bumoboto

Ang isang taong nagmamay-ari na ng bahay ay may kakaibang interes sa patakaran sa pabahay. Ang bahay ang kanilang pinakamalaking asset, at karamihan sa halaga nito ay nakasalalay sa pananatiling limitado ng lokal na supply ng pabahay. Sa kanilang profit-and-loss spreadsheet, ang bawat bagong gusali ng apartment sa paligid ay isang maliit na bawas sa halaga ng kanilang asset. Kahit na bukas ang loob ng mga botante sa pagkakawanggawa, ang labis na pasanin sa pag-iisip ng pagboto laban sa kanilang sariling pinansyal na interes para sa kapakanan ng mga ganap na estranghero na hindi kailanman kayang tumira sa kanilang komunidad ay hindi isang pasanin na handang dalhin ng karamihan. Kaya bumoboto sila laban dito. Nagpapakita sila sa pulong. Sinasabi nila sa konseho na sinusuportahan nila ang abot-kayang pabahay sa pangkalahatan, ngunit hindi rito, hindi doon, at hindi sa ganitong densidad. Hindi sila nagsisinungaling. Ang mga bagay na ito ay parehong nasa kanilang paniniwala. At ginagantimpalaan sila ng sistema para rito.

Nagiging mas matindi pa ang sitwasyong ito habang tumataas ang mga halaga ng pabahay. Ang isang bahay na tumaas ang halaga ng 100% sa loob ng dalawampung taon ay malamang na ang pinakamalaking halaga ng tinatawag na "kita" na matatanggap ng karamihan sa mga pamilyang kabilang sa middle-class sa Amerika nang hindi kinakailangang magtrabaho para rito. Hindi nila iboboto na baligtarin ito. Ang kanilang mga anak, kung lumaki man sila sa kalapit na lugar, ay malamang na hindi man lang kayang mamuhay nang maayos sa komunidad ng kanilang mga magulang ngunit maaaring pumunta sa ibang lugar sa mas murang halaga o mag-commute. Ang samahan ng kapitbahayan ay hindi mabubuwag para sa kanila. Nauulit ang siklo, sa bawat henerasyon, kung saan ang mga nakikinabang sa limitasyon ay may higit na kapangyarihang politikal kaysa sa mga nagbabayad para rito.

Ginagawang mas kumplikado ng mga dayuhang mamumuhunan ang sitwasyon. Ang merkado ng pabahay sa Vancouver ay naging magulo, kung saan ang mga pinagmumulan ng kapital mula sa China ay bumibili ng mga bahay hindi para tirhan kundi para iparada sa labas ng China kung saan hindi ito maaabot ng mga awtoridad. Pareho ang naging kwento sa Toronto at Sydney. Ang mga overseas LLC na ang mga aktwal na kapaki-pakinabang na may-ari ay kadalasang nakabaon sa ilalim ng mga kadena ng mga shell company na humahantong sa higit pang mga shell company sa mga hurisdiksyon na walang pakikipagtulungan sa mga internasyonal na awtoridad sa buwis ay di-nagtagal naging may-ari ng malaking bahagi ng mga komunidad sa gitnang London. Ang mga katulad na daloy ay nasipsip ng New York at Miami. Ang mga bahay ay walang nakatira. Naka-off ang mga ilaw. Ang tugon ng pulitika, kapag dumarating, ay karaniwang huli na at napakaliit — dahil ang mga politikong kailangang mag-ayos nito ay nakatanggap ng pera sa kampanya mula sa parehong mga broker na namamahala sa mga daloy na iyon sa simula pa lamang.

Ang isyu sa Airbnb pa lamang ay nararapat sa isang maikling talata. Sa nakalipas na dekada, nawalan ang mga lungsod sa buong mundo ng malaking porsyento ng kanilang pangmatagalang paupahang tirahan pabor sa mga short-term-rental platform tulad ng AirBnB. Simple lang ang matematika ng sitwasyon para sa may-ari ng ari-arian: mas malaki ang binabayad ng Airbnb para sa gabing iyon kaysa sa ibinabayad ng isang pangmatagalang umuupa sa loob ng 30 araw — ngunit ang kabuuang epekto sa mga komunidad ay ang patuloy na pagkasakal sa uri ng matatag na kultura ng paninirahan na dating naroroon sa mga komunidad na iyon. Ang mga platform ay nag-lobby nang todo laban sa lahat ng regulasyon. Ang mga lungsod na lumaban, at nagpataw ng mabibigat na multa para sa mga paglabag, ay nakakita ng pagbabalik ng ilang pangmatagalang paupahang tirahan. Ang mga lungsod na hindi lumaban ay tuluyan lamang itong nawala.

Ang Tahimik na Binago ng Crypto

Sa gitna ng hindi perpektong merkadong ito, may ilang bagay na nagawa ang crypto na nakakaakit ng pansin. Una ay ang tokenization ng mga indibidwal na paupahang ari-arian sa pamamagitan ng mga platform tulad ng RealT, Lofty, at ilan pang iba. Ang mga platform na ito ay bumibili ng mga single-family rental, gumagawa ng SPV para magmay-ari sa bawat isa, at naglalabas ng mga token na kumakatawan sa fractional ownership sa bawat indibidwal na bahay. Makukuha mo ang mga token sa halagang kasingbaba ng $50. Ang mga mamimili ay nakakakuha ng bahagi ng buwanang upa ayon sa kanilang stake. Ang modelo ay hindi nagpabago sa mundo, nag-aalok lamang ito sa isang kategorya ng mga tao — maliliit na nag-iimpok, mga internasyonal na mamumuhunan, mga taong patuloy na hindi makabili nang direkta dahil sa taas ng presyo — ng katamtamang stake sa asset class ng residential real estate na kung hindi ay hindi sana maabot.

Pagsapit ng kalagitnaan ng dekada 2020, ang mga ito at ang mga katulad na platform ay naglagay ng ilang bilyong dolyar ng residential at commercial real estate sa on-chain. Ang isang maagang halimbawa ng mga institutional-grade na ari-arian na na-tokenize sa ilalim ng umiiral na balangkas ng securities ay ang St. Regis Aspen Resort at ang tokenization nito noong 2018. Ang mga sumunod na transaksyon ay nagdagdag ng mga gusali ng opisina, mga portfolio ng hotel, at mga natatanging landmark na ari-arian sa listahan ng mga on-chain asset sa mas malawak na hanay ng mga hurisdiksyon mula Switzerland hanggang Singapore — kasama ang ilang umuusbong na merkado kung saan ang sitwasyon sa regulasyon ay mas mabilis na umunlad kaysa sa U.S. o E.U. Ang mga trade sa ngayon ay kumakatawan pa rin sa napakaliit na bahagi ng pandaigdigang merkado para sa real estate. Ang mga ito ay sapat na kalakihan upang ang mas malalaking institutional player ay magsimulang maglaan ng mga tauhan upang subukang alamin kung ano ang susunod na mangyayari.

Ang operational layer ang mas malalim na pagbabago. Maaari bang ang mga bayad sa konstruksyon — na dumaloy sa isang mabagal na kadena ng mga tagapamagitan na kadalasang may mga pagtatalo — ay direktang lumipat mula sa isang partido patungo sa isa pa bilang mga stablecoin transfer, kung minsan ay awtomatiko sa pamamagitan ng mga smart contract kapag naabot ang ilang milestone? Ang arkitekto ay hindi na gaanong naghihintay para maaprubahan ang kanilang invoice. Nagbibigay iyon sa subcontractor ng suweldo kapag napatunayan ang trabaho. Ang migranteng manggagawa sa isang mega-project sa Gulf-state — na dating umaasa sa kontrol ng iisang employer sa kanilang suweldo at mga dokumento sa paglalakbay — ay maaari na ngayong, sa ilang pilot program, makatanggap ng awtomatikong bayad sa sarili niyang wallet. Gayunpaman, ang mga pagpapahusay ay hindi nalalapat sa lahat ng dako, ang mga pilot program ay maliit at ang mga pang-aabuso sa paggawa ay nananatili sa maraming proyekto. Gayunpaman, ang estruktural na pag-unlad kung saan ito naitayo ay totoo at tiyak na ang maliit na agwat na iyon sa institusyon ang siyang pinakikinabangan ng pagsulong sa huli.

Ang on-chain provenance para sa mga materyales sa gusali ay nagsimula nang humarap sa isang bagong uri ng matagal nang hindi nareresolbang isyu. Peke na bakal, mababang-klaseng semento na ikinukubli bilang structural-grade, mga de-koryenteng bahagi na mas mababa sa nakatatak na detalye — ang mga ito ay hindi mga gawa-gawang senaryo ng pagkagunaw ng mundo: Ito ay mga sistematikong problema na nagreresulta sa mga totoong pagguho ng gusali at mga dekada ng pananagutan. Sa pamamagitan ng pagsubaybay sa mga materyales mula sa tagagawa sa pamamagitan ng bawat tagapamagitan hanggang sa proyekto ng konstruksiyon, kung saan ang bawat paglipat ay naitala sa isang pampublikong blockchain, ang problemang ito sa pag-verify ay maaaring malutas sa mga paraang hindi kailanman magagawa ng mga papeles. Hindi ito nakaligtas sa pansin ng mga kumpanya ng seguro, na nagsisimula nang mag-alok ng may diskwentong premium para sa mga proyektong gumagamit ng mga blockchain-verified na supply chain, na nagpabilis pa sa paggamit sa mga mas malalaking kontratista na walang gaanong interes sa ideolohiya sa likod ng teknolohiya ngunit mas may pakialam sa kanilang mga bayarin sa insurance.

Ang mga kontratang ito ay pinamamahalaan ng mga smart contract na naglilimita rin sa mga discretionary power na noon pa man ay isa sa mga pangunahing daan para sa korapsyon sa konstruksyon. Magkakaroon sila ng mas kaunting mga pagkakataon upang humingi ng suhol mula sa mga kumpanya dahil ang pagbabayad ay awtomatikong inilalabas sa malayang pag-verify ng isang milestone. Gayunpaman, hindi ito isang buong katiyakan dahil ang mga inspektor mismo ay tao at samakatuwid ay maaaring masuhulan. Gumagawa lamang ito ng isa pang bawas sa pagkakataon para sa korapsyon, na isa sa mga dahilan kung bakit napakalaki ng nagiging gastos sa konstruksiyon kaysa sa nararapat kung saan ito laganap.

Mga Na-tokenize na Gusali at ang Stake na Hindi Kailanman Nakaroon ang mga Nangungupahan

Ang pinaka-radikal na anyo ng na-tokenize na real estate ay ang modelo ng building-DAO — isang grupo ng mga may-ari ng token na bumibili ng isang ari-arian, namamahala nito gamit ang mga on-chain na boto, at namamahagi ng kita nito. Ang komunidad sa CityDAO ay kilalang gumagamit ng lupain sa Wyoming na may nag-iisang layunin na magtayo ng isang lungsod dito. Maraming maliliit na DAO ang bumili ng mga lumang gusali sa mga mahihirap na lugar sa lungsod na may layuning ibalik ang mga espasyong iyon sa mga pampublikong lugar na pag-aari ng mga tao. Iba-iba ang naging resulta. Ang ilan sa kanilang mga proyekto ay bumagsak sa mga alitan sa pamamahala na magiging pamilyar sa sinumang naging miyembro ng board ng isang homeowners' association, kung saan ang bawat hindi pagkakasundo ay isa lamang representasyon ng matagal nang kinikimkim na galit at ang bawat personal na away ay nagiging banta sa pananatili ng komunidad. Ang iba naman ay patuloy na nagsusumikap patungo sa aktwal na paninirahan.

Ang kawili-wili sa mga eksperimentong ito ay hindi kung gumagana ang mga ito sa mga partikular na sitwasyon. Ito ay ang katotohanang umiiral ang mga ito. Ang pagmamay-ari ng real estate, hanggang ngayon, ay kadalasang teritoryo ng mga taong kayang maglabas ng malalaking tseke. Ito ay isang modelo kung saan ang libu-libong tao na sama-samang nag-iipon ng maliliit na halaga ng kapital upang bumili ng isang gusali ay hindi kailanman iiral sa labas ng karaniwang mundo ng securities dahil ang dami ng kasangkot na papeles ay magpapahina sa loob ng lahat maliban sa iisang tao na pumasok dito. Ang bagong on-chain na bersyon ay nagbabawas ng mga papeles na iyon nang sapat upang gawing posible ang sama-samang pagmamay-ari sa mas maliliit na antas, sa gayo'y lumilikha ng isang participatory na kategorya ng aktibidad na hindi umiral noon. Ang isang umuupa na walang dating karanasan sa pagmamay-ari ay maaaring magmay-ari ng 1/25 ng gusaling kanilang inuupahan o katulad nito sa ibang lugar — nang hindi kailangang maging kwalipikado sa isang mortgage at nang hindi nangangailangan ng anim na digit na paunang bayad.

Ang tanong ay kung mahalaga ba ito — sa antas ng pangkalahatang krisis sa pabahay. Hindi naman talaga ginagawang mas ligtas ang iyong lugar sa pamamagitan ng tokenization. Hindi nito binabago ang zoning. Hindi nito inaalis ang grupo ng interes ng mga may-ari ng bahay na nagpapatakbo ng pamahalaang munisipyo. Hindi nito pinipigilan ang pagdagsa ng dayuhang kapital at walang nagagawa upang makatulong na palamigin ang labis na presyo sa mga lungsod. Nagbibigay lamang ito sa ilang nangungupahan ng nominal na stake sa ilang mga gusali, na isang pagpapabuti sa status quo ngunit hindi sapat upang ayusin ang nasira. Ang mga nag-aangkin na lulutasin ng crypto ang krisis sa pabahay ay labis na nagpapakitang-gilas. Ang mga taong iyon ay hindi kailanman nakikita ang kongkreto at maliit na pag-unlad na nagawa na natin dahil nagpapanggap silang lahat na hindi ito nabubuhay at walang nagagawa.

Ang pangmatagalang tanong ay kung ang mga pagpapahusay na ito sa operasyon — direktang pagbabayad, on-chain provenance, pamamahala ng proyekto gamit ang smart-contract, fractional ownership — ay magbubunga ng pangkalahatang pagbabago sa kung paano pinopondohan at pinamamahalaan ang mga gusali. Ang kasaysayan ng teknolohiya sa industriya ng konstruksiyon ay nagpapahiwatig na ito ay nangyayari nang dahan-dahan, pira-piraso, kung saan ang bawat unti-unting bentahe ay tahimik na nagiging bahagi ng pamantayan sa loob ng mga dekada. Ang mga gusaling ipinapagawa at pinamamahalaan nang iba ngayon ay magsisilbing mga prototype para sa susunod na henerasyon ng mga gusali. Maaaring hindi kapansin-pansin ang pagbabagong iyon mula sa labas hanggang sa magsama-sama ang epekto nito at maging malinaw kapag binalikan.

At nariyan ang nais ng mga crypto-native na may-ari mula sa mga gusaling binabayaran nila. Hindi ito katulad ng isang crypto entrepreneur na kumuha ng isang heritage building upang gawing punong-tanggapan ng kanilang negosyo sa Singapore — higit pa kaysa sa isang real-estate developer na nagtatayo ng mga speculative condo sa isang lungsod kung saan karamihan sa mga residente ay hindi kayang bayaran ang mga ito. Ang ilan sa mga naunang gusali na pinondohan ng crypto ay naging labis na marangya sa mga paraang itinuturing ng industriya sa kabuuan na kahiya-hiya. Ang iba naman ay naging mga may layuning interbensyon sa mga komunidad na nakaligtaan ng tradisyonal na kapital. Ang anumang naitatayo ay sumasalamin sa kung sino ang nagtatayo, at ang mga taong gumagawa nito ngayon ay nagtataguyod ng mga reputasyon na huhubog sa kung ano ang papayagang gawin ng kanilang mga kahalili. Sa loob ng isa pang dalawampung taon, ang skyline ng isang malaking lungsod ay malamang na magtatampok ng ilang mga gusali na naging posible lamang dahil ang mga mekanismong pinansyal ay hindi umiral noong sinanay ang kanilang mga arkitekto, at ang pulitika ay magiging bahagyang naiiba sa mga kapitbahay nito sa ilang paraan.

Para sa iba pang uri ng negosyo tulad ng mga kumpanya sa konstruksiyon, mga kontratista, at mga property platform na kailangang magproseso ng daan-daan o libu-libong mga stablecoin transfer para sa payroll, mga pagbabayad sa vendor, mga distribusyon sa mga may-ari ng token atbp., ang operational cost sa bawat transaksyon ay mas mahalaga kaysa sa anumang handang aminin ng marketing paper. At dito nagiging mahalagang imprastraktura ang isang TRON Energy bot sa halip na isang opsyonal na luho. Sa loob ng Telegram, pinamamahalaan ng Netts Energy Charge Bot ang mga top-up ng wallet sa pamamagitan ng manual charge na nagbibigay ng on-demand na Energy hanggang 131k bawat tawag habang nag-aalok din ng auto-charge mode na nagbibigay-daan sa user na magkaroon ng tuluy-tuloy na pinondohang address. Ang off-peak pricing ay may average na 25 sun bawat package ng Energy, na may karaniwang halaga ng Energy ng transaksyon na humigit-kumulang 1.625 TRX, at mga mapagkumpitensyang opsyon sa pagbili para sa pagbili ng TRON Energy nang hindi kinakailangang mag-stake/mag-freeze ng anumang halaga ng iyong TRX. Ang pagpepresyong iyon ang pagkakaiba sa pagitan ng isang maipapatupad na workflow at isa na umuubos sa sarili nitong kita para sa isang kumpanyang nagpoproseso ng daan-daang mga stablecoin transfer bawat araw sa isang holding portfolio o isang tokenized development project.